Pero toda su vida parece un desastre, no por las circunstancias adversas, sino por su propia moral.
Este conflicto interno, aparentemente, lo llevó al lamento: “Zwei Seelen wohnen, ach! in meiner
Brust” (“Dos almas, ¡ay! habitan mi pecho”). Este pensamiento, esta incerteza, este aparente desaire,
es muy significativo en Goethe. Algunas veces el poeta es absorbido en la eternidad, algunas veces le
teme. Así dice “La eternidad podría ser muy angosta para mí”0
:
Ein Sadduzäer will ich bleiben! –
Das könnte mich zur Verzweiflung treiben,
Wenn von dem Volk, das hier mich bedrängt,
Auch würde die Ewigkeit eingeengt;
Das wäre doch nur der alte Platsch,
Droben gäb’s nur verklärten Klatsch.0
Pero toda su, bir felaketle eşleşti, olumsuz koşullarAltında değil, ahlaki açıdan iyi.
Este çelişkili interno, aparentemente, lo llevó al lamento: "İki ruh yaşıyor, ne yazık ki! göğsümde" ("Dos almas, ¡ay! habitan mi pecho"). Bu konuşma, bu incerteza, bu aparente desaire Goethe için çok anlamlıdır. Algunas veces el poeta, algunas veces le tema olarak sonsuzlukta özümsenmiştir. Así dice “Sonsuza dek podría ser muy angosta para my”0
:
Bir Saduki olarak kalmak istiyorum! –
Bu beni umutsuzluğa sürükleyebilir,
Eğer burada bana zulmeden insanlar,
Ebediyet bile kısıtlanırdı;
Bu sadece aynı eski dedikodu olurdu,
Yukarıda sadece yüceltilmiş dedikodu olurdu.0